verhaal bezoek Ellen: de manier waarop Joseph invulling heeft gegeven aan zijn gevangenschap was voor mij zo bijzonder…

Het volgende verhaal is opgetekend door Ellen die mij destijds, in naam van de Nederlandse ambassade, maandelijks bezocht in de gevangenis van Salé, Marokko. Ze was zondag 25 juli jl. op bezoek bij mij en mijn moeder thuis. Het was een meer dan leuk wederzien! 😀

=========

Vorige week was ik op bezoek bij Joseph. Ik ken Joseph uit de gevangenis.
Toen ik op de ambassade werkte, legde ik vanuit mijn funtie als consulair medewerker bezoeken af aan Nederlandse gedetineerden. Op hoogtijdagen zaten er bijna 100 Nederlanders vast in Marokko. Ik reisde heel Noord-Marokko door om hen te bezoeken. Joseph zat als een van de weinigen in Salé in de gevangenis, vlakbij, waardoor ik hem vaker zag dan de meeste andere gevangenen. Bezoeken aan hem verschilden van de andere bezoeken. Joseph keerde de rollen een beetje om: ‘Ellen, wat fijn dat je langskomt. Hoe is het met je?’ Hoewel hij vanaf het begin af aan heeft gezegd onschuldig vast te zitten, heeft hij altijd geweigerd een slachtofferpositie in te nemen. Ondanks de moeilijke omstandigheden maakte hij er wat van. Engelse les geven aan medegevangenen,een voetbalcompetitie organiseren, samen met een bewaker een moestuin onderhouden, voor zijn kat zorgen, in de winkel werken, Marokkaans en Spaans leren. Ik kon duidelijk zien dat zijn actieve opstellingen andere gedetineerden motiveerde en dat zij veel steun aan hem hadden. Zelfs de bewakers waardeerden hem. Als ik de gevangenis weer uitliep, liep ik altijd nog een stukje met de jongens op, omdat de bezoekruimte binnenin de gevangenis lag. Het gebeurde regelmatig dat we dan in de centrale hal, waar onze wegen elkaar scheiden, een bewaker tegenkwamen: ‘Hé Joseph, lang niet gezien, hoe gaat het met je?’

Nu is Joseph alweer een jaar vrij en zat ik met hem aan tafel bij zijn moeder thuis, in Brabant. Het voelde heel vertrouwd, alsof ik zijn moeder, die ik voor het eerst ontmoette, ook allang kende. We dronken koffie, aten croissantjes en boterhammen met kaas, en kletsten. Op een gegeven moment vroeg zijn moeder of het niet gek was om zo naast Joseph te zitten, nu hij vrij was. Maar ook al waren de omstandigheden nu heel anders, echt anders voelde het niet. Ik denk dat ik ook wel weet hoe dat komt. Joseph heeft altijd zijn waardigheid behouden. Zag er altijd verzorgd uit, was altijd belangstellend, was altijd bezig.
Maar voor mij verschilden de huidige omstandigheden natuurlijk niet extreem veel van de eerdere situatie. Ik liep altijd de poort weer uit. Een hartelijke handdruk van de bewaker bezegelde mijn bezoek, en daarna wist ik me weer omringd door frisse buitenlucht en stilte. Als ik weleens moest wachten voor ik naar buiten kon omdat er net een groep nieuwe gevangenen binnenkwam of een groepje klaarstond om naar de rechtbank te worden gebracht, was het met tralies omringde portaal ineens klein en benauwd en stelde ik me voor dat het gevoel dat ik op zo’n moment had misschien een promille was van het benarde gevoel dat de gevangenen voortdurend moesten hebben.

Over dat benarde gevoel is Joseph nooit heel uitgesproken geweest. Ik ben niet iemand die daar heel erg naar door vraagt, maar hij is er ook de persoon niet naar om lang stil te staan bij negatieve dingen. Zo moet hij een ongelooflijke hekel aan Marokko hebben, het land waar hem plotseling zijn vrijheid werd ontnomen, maar verder dan een opmerking als ‘nee, Marokko, ik mis het helemaal niet’ gaat hij niet.

Joseph is bezig met een boek over zijn ervaringen dat als alles goed gaat volgend voorjaar zal verschijnen. Ik kijk ernaar uit. En ik voorspel dat zijn daaropvolgende boek over persoonlijk leiderschap zal gaan. How to live your dreams to the fullest, 10 ways to Happiness, How to stay zen… iets in die geest. De manier waarop Joseph invulling heeft gegeven aan zijn gevangenschap was voor mij zo bijzonder dat ik zeker weet dat velen iets kunnen leren van de manier waarop hij in het leven staat. Onthoud deze jongen dus! We zullen nog veel van hem horen.

Ellen
http://www.rbatiya.blogspot.com/

Deel deze pagina via:
  • Twitter
  • Facebook
  • email
  • LinkedIn